Dave Krooshof: 'Zelfbescherming is geen luxe, maar noodzaak'

Dave Krooshof is geluidstechnicus. In zijn werk is luisteren essentieel en zijn gehoor is jarenlang een vanzelfsprekend instrument. Tot een lawaai-ongeluk dat vertrouwen abrupt onderuithaalt. “Ik was altijd voorzichtig. Juist daarom was de boosheid zo groot.”

Tekst: Ruth Wouters 

Dave Krooshof werkt al decennialang met geluid. Als geluidstechnicus aan de Academie voor Theater en Dans van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten geeft hij les, verzorgt hij het geluid bij voorstellingen en werkt hij in studio’s. Muziek is voor hem geen bijzaak, maar een tweede natuur. Juist daarom komt de klap hard aan als het in december 2012 misgaat. Tijdens een voorstelling gebruiken studenten onverwacht knal¬erwten en harde muziek uit verborgen speakers. Zijn gehoor raakt vermoeid. Later diezelfde avond gaat het opnieuw mis als iemand in het publiek een confettikanon afschiet. “Bij de persoon naast me scheurde een trommelvlies. Bij mij ontstond meteen een enorme ruis.”

Wat volgt, is desoriëntatie. Dave kan niet meer horen waar geluid vandaan komt. “Mijn lokalisatie was volledig weg. Dat was zó ontregelend. Ik moest ineens alles visueel doen, terwijl ik helemaal geen visueel ingesteld mens ben.”

Ruis in plaats van stilte

Een maand later krijgt hij alsnog prednison, een zware ontstekingsremmer. De ruis neemt af en zijn lokalisatievermogen keert gedeeltelijk terug. “Dat was echt een geluk bij een ongeluk,” zegt hij. “Ik heb later gehoord dat die medicatie vooral werkt als je er heel snel bij bent. Dat is iets wat ik iedereen wil meegeven: heb je een lawaai-ongeluk gehad, ga meteen naar de huisarts of de spoedeisende hulp, want soms is er iets aan te doen.”

Toch blijft hij jarenlang last houden. Dave heeft tinnitus in de vorm van een constante hoge ruis en hyperacusis: een sterk verlaagde pijngrens voor geluid doordat gehoorzenuwen door het ongeluk overprikkeld zijn geraakt. “Het klonk alsof ik continu naar een oud cassettebandje luisterde: veel ruis en geen scherpe details meer.” Slapen wordt moeilijk. “Als je je hoofd op het kussen legt en het klinkt alsof de douche aangaat, dan kom je niet tot rust. Ik ben altijd zo voorzichtig geweest. En toch was het me overkomen.”

Ermee leren omgaan

In de loop der jaren leert Dave manieren om met zijn klachten om te gaan. En hij ontwikkelt zijn eigen strategie door met digitale apparatuur het geluid van zijn tinnitus na te maken. “Ik wilde dat geluid buiten mijn hoofd plaatsen. Ook ging ik naar het strand om de ruis een andere betekenis te geven. Niet die van schade, maar van rust.”

In zijn werk moet hij keuzes maken. Hij kan geen rockbands meer mixen. Drums, metaalgeluiden en plots harde pieken zijn te pijnlijk. “Als er wordt geramd op een drumstel, kan ik simpelweg niet in die ruimte zijn.” Bij voorstellingen waar met staal of trussen [constructies van meestal aluminium buizen, red.] wordt gebouwd, zorgt hij dat hij op tijd weg is. “Ik heb iedereen gevraagd me te waarschuwen. Zelfbescherming is geen luxe, maar noodzaak.”

Harder, harder, harder

Het grootste dilemma zit in zijn dagelijkse werkpraktijk. “Ik krijg regelmatig de vraag of de muziek harder kan. Terwijl dat voor mij letterlijk pijn doet en het morele stress oplevert. Ik weet wat dit soort volumes kunnen aanrichten, zeker bij jonge dansers die hun carrière opbouwen. En toch wordt er steeds om meer gevraagd.”

Volgens Dave rust er een taboe op gehoorproblemen in de muziekwereld. “Open zijn over gehoorschade kan freelancers hun werk kosten. Mensen zijn bang dat er aan hun vakmanschap wordt getwijfeld.” Hijzelf kiest bewust voor openheid. Tegen studenten is hij zelfs explicieter dan vroeger. “Eerder waarschuwde ik voor doofheid. Nu waarschuw ik voor tinnitus.”

Geen wet, wel schade

In Nederland is er geen harde wet voor muziekvolume maar een convenant. “De norm ligt belachelijk hoog: gemiddeld 103 decibel over vijftien minuten, gemeten bij de geluidstafel.” Het publiek vlak bij het podium kan nog veel meer geluid te verwerken krijgen. “Dat is gewoon gevaarlijk.”

Dave pleit voor heldere grenzen, zoals in België. “Daar geldt simpelweg: honderd decibel, overal in de zaal. Klaar.” Niet alleen ter bescherming van publiek en artiesten, maar ook van technici. “Nu kunnen buren klagen over harde muziek, maar mensen in de zaal hebben juridisch niets om zich op te beroepen. Dat is absurd.”

Leven met grenzen

Dertien jaar later is zijn tinnitus draaglijker geworden. “Het is niet weg, maar het is te vergelijken met andere achtergrondgeluiden in huis.” Door het geluid van de tinnitus niet voortdurend te controleren, maar het te beschouwen als iets ongevaarlijks op de achtergrond, nam de hinder af. “Op een gegeven moment moet je jezelf trainen om er geen aandacht aan te geven.”

Daarnaast wijst hij op het belang van lichaamsspanning. Niet alle geluiden die je hoort, komen per se uit het oor zelf. “Nek- en kaakspieren kunnen ook geluid doorgeven. Spanning, een verkeerde houding of zelfs kou kan invloed hebben.” Ontspanning kan daarom een sleutel zijn. “Soms zit de oplossing niet in het oor, maar in het lichaam eromheen.”[RW1.1]

Muziek is nog steeds onderdeel van zijn leven. Thuis speelt hij basgitaar. Daarnaast vond hij een nieuwe uitlaatklep in fotografie. “Ik ben gaan fotograferen alsof mijn leven ervan afhangt: portretten, vogels in beweging en het bos bij nacht.” Hij leerde anders luisteren en meer kijken.

Website met foto’s van Dave: www.dendriet.nl

Dit is een voorpublicatie van het interview met Dave Krooshof voor Hoormij Magazine. Het volledige artikel kun je lezen in Hoormij Magazine van maart 2026.

Week van het Oorsuizen

In de week van 2 t/m 8 februari 2026 - de Week van het Oorsuizen - vragen wij speciale aandacht voor tinnitus. Volg ons op sociale media voor bijzondere ervaringsverhalen, een stappenplan tinnitus, tips & tools en meer.